Ακούς;

Είναι τρομακτικό το πως αλλάζουν οι ανθρώπινες σχέσεις. Δεν είναι όμως αυτή η πιο τρομακτική διαπίστωση. Είναι το να μην έχεις εσύ να πεις κάτι, όχι να μην έχεις να πεις, κατάλαβες, να μην έχεις την ανάγκη να το μοιραστείς με τον άλλο. Δεν ήσουν εκεί, δεν ξέρω αν σε φώναξα. Νομίζω ναι, μα δεν άκουγες. Με φώναξες και εσύ, αλλά εγώ ήμουν πάντα εκεί κοντά, δεν έφυγα ποτέ. Ήμουν εκεί σταθερή και εσύ απομακρυνόσουν. Μετά γύρω μου σχηματίστηκε ένα τοίχος, μπορεί να το χτίσαμε μαζί.Παθαίνεις κάποιες εκλάμψεις όταν νιώθεις τη φυγή σου και την απουσία μας και μου ζητάς να σου πετάξω σχοινί να πιαστείς. Το αφήνεις όμως. Αν ευχόμουν κάτι θα ήταν δύο πράγματα, το ένα να μη χρειαστεί να μετανιώσεις και το άλλο αυτά που διαπιστώνω να μην τα πράξω και εγώ. Το σ'αγαπώ που λέω και δε νιώθω σαν πρώτα με πονάει, το λέω για να το ακούσω εγώ και να μου δείχνει πως τίποτα δεν άλλαξε. Με το χρόνο θα δούμε αν ο χρόνος θα δείξει.

Εσένα;

Αγαπώ τα ευχαριστώ που το παρακαλώ περισσεύει
Αγαπώ τα λόγια που ειπώθηκαν δίχως να περιμένουν σχόλιο
Αγαπώ και αυτά που δεν ειπώθηκαν αλλά ακούστηκαν,
σαν τις σιωπές που κουβεντιάζουν
Αγαπώ τα χαμόγελα που κυλάνε πάνω τους δάκρυα
Αγαπώ τους ανθρώπους που συνεχίζουν να αγαπούν και ας πληγώθηκαν
Πιο πολύ αγαπώ τα βλέμματα που όταν συναντιούνται δεν αλλάζουν κατεύθυνση

παράνοια

Μεγαλύτερος φόβος όχι ο θάνατος
Το να μη ζήσεις.
Μίλα στους ανθρώπους
Πριν γίνουν ανάμνηση.
Παρακάλεσε τους αν χρειαστεί.
Ξέρεις, οι άνθρωποι που φεύγουν δεν αφήνουν ίχνη.
Αλλιώς δε θα’ χε νόημα.
Πόσο περίεργα μπλέκονται οι ζωές γαμώτο!
Πόσο χρόνο αφήνεις να περάσει ;
Και είναι αυτές οι προθεσμίες
Δένεσαι και την ίδια στιγμή
Τέλος χρόνου
Πρέπει να φύγεις
Μα αν αξίζει δώσε παράταση.
Και ακόμα χειρότερο
Το τέλος χρόνου να έρχεται πριν πάρεις την απόφαση να δεθείς.
Θα μου πεις απόφαση είναι;
Μπορεί ναι, μπορεί  όχι.
Να αφήνεσαι.
Να μιλάς.
Δεν πονάει τόσο το να πεις κάτι
Και να το μετανιώσεις
Όσο το να μην το πεις.
Το να μην το πεις
Μένει με την απορία .
Και η απορία αυτή δε λύνεται.
Όχι δεν είναι σαν το μάθημα
Το διαβάζεις και το ξαναδίνεις.
Μένει…
Απορία…
Ερωτηματικό…
Τη ζωή σου να ορίζουν αυτά που έκανες
και όχι όσα δεν έκανες.
Σπάσε τα μούτρα σου ρε γαμώτο.
Πριν μετανιώσεις σκέψου
ότι πριν κάνεις την επιλογή δεν ξέρεις αποτέλεσμα.
Παρηγοριά;
Αλήθεια;
Ας είναι.
Και είναι η ηλικία
Που είσαι νέος αλλά δεν το ξέρεις.
Μάθε το!
Καμιά φορά οι απαντήσεις βρίσκονται στο παρελθόν
Μην μείνεις εκεί μόνο
Πάρε ότι χρειάζεσαι
Και τρέξε γρήγορα μπροστά.
Το κενό έχει περίεργη χωρητικότητα
Μπορεί να περιέχει πολλά πράγματα
Μην πέσεις μέσα.
Και οι άνθρωποι έχουν περίεργη χωρητικότητα
Σε κλείνουν μέσα τους και δε σε αφήνουν.
Πέσε μέσα.
Μόνο να θυμάσαι που είναι η έξοδος.

Κουράστηκα

Όχι,δεν κουράστηκα να σε αγαπάω
             κουράστηκα να μην το βλέπεις.

ό,τι

Ας μιλήσουμε με αλήθειες.
Η ζωή είναι ωραία, το έχεις δει δεν μπορεί. Σκέψου λίγο.
Έχεις δει την ανατολή του ήλιου και το ηλιοβασίλεμα, έτσι; Έχεις μυρίσει ένα λουλούδι,  σε έχει μαγεύσει το χαμόγελο ενός παιδιού και σε έχει ζεστάνει μια αγκαλιά. Η ζωή είναι ωραία, το ξέρεις και ας μην το αισθάνεσαι, σε νιώθω.
Δεν το αισθάνεσαι, το ξέρω.
Ξέρεις τι άλλο; Μπορεί και να μου μοιάζεις. Να αισθάνεσαι και εσύ αλυσοδεμένος με αλυσίδες που φόρεσες εσύ στον εαυτό σου.
Λες «έτσι είναι», αλλά εσύ το έκανες.
Κάποτε σε μια συζήτηση μας αναρωτηθήκαμε «τι μας εμποδίζει να ζήσουμε;» και απαντήσαμε «η ζωή». Λάθος. Η ζωή σε αφήνει τρομακτικά ελεύθερο. Τόσο ελεύθερο που δεν το αντέχεις. Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν μπορείς να υποστείς τις συνέπειες. Παραδέξου το. Αυτό είναι η ελευθερία, ή ελευθερία του μυαλού καλύτερα. Είναι δύσκολο πράγμα η ελευθερία, το ξέρεις. Όσο περισσότερες επιλογές έχεις, λένε ,τόσο πιο ελεύθερος είσαι. Βλέπεις;

 

όρια

Όταν δεν ξέρεις αν είσαι ή δεν είσαι καλά ή τι θα έπρεπε (αν υπάρχει ) να είσαι.
Δεν είσαι-λέει-αλλά θα έπρεπε..μαλακίες
Καταπιεσμένα "καλά" σε ένα "τι κάνεις;" ρουτίνας.
"Τι κάνεις;"
Να ξέρεις οι άνθρωποι που σε κοιτάνε στα μάτια
και προσέχουν την απάντηση είναι πολύτιμοι.
Και που ξέρεις..
μπορεί να μην είναι οι άλλοι ψεύτικοι
 να'σαι εσύ πολύ αληθινός.

παρατήρηση

Ξέρεις κάτι;
Το "τι ωραία ήταν τότε" το λες πάντα
για το "τότε" ,αυτό το "τότε" όμως
κάποτε ήταν "τώρα".

κυνηγητό

Κυνηγημένη από τη συνέπεια μου. Μια συνέπεια της υπερβολής  που με πνίγει.

Ισορροπία, μια κατάσταση δύσκολο να επιτευχθεί. Αν έχεις προσπαθήσει ποτέ να ισορροπήσεις  μια από αυτές τις παλιές ζυγαριές θα δεις πόσο δύσκολο είναι. Φαντάσου όταν μιλάμε για ζωές. Μπορεί να χρειάζεται μάζα όσο μιας τρίχας για να ισορροπήσει και μόλις την τοποθετήσεις..ουπς..και πάλι από την αρχή. Όσο δύσκολο είναι να την πετύχεις άλλο τόσο εύκολο είναι να τη διαταράξεις.

Πιστεύω όλοι έχουμε δύο πτυχές εαυτού που συγκρούονται .Η μια σε ωθεί στο να τολμήσεις, η άλλη σε κρατάει. Η μία εμένα μου λέει ''η ζωή είναι τώρα'' , η άλλη είναι της συνέπειας. Γι’ αυτό σου λέω.. που είναι η ισορροπία;

                                                           

" περνούν οι άνθρωποι νερό,σιγα το νέο " *

περνούν επειδή έτσι θέλουν αυτοί, καμιά φορά επειδή έτσι θέλεις εσύ και καμιά φορά επειδή έτσι συμβαίνει..γιατί κάποια πράγματα συμβαίνουν, ναι συμβαίνουν έτσι απλά...Οι άνθρωποι που φεύγουν κάτι αφήνουν, δηλαδή μακάρι να αφήσουν κάτι. Άφησαν δεν άφησαν όμως  εσύ κάτι έμαθες, αυτό είναι η ουσία. Έμαθες  ότι σου λείπουν ή όχι… ή όχι… μη με ρωτήσεις τι σημαίνει αυτό..ότι ήταν ένα ψέμα; Δεν  ξέρω. Έμαθες  ότι μπορεί τελικά να διέφεραν από την εικόνα που είχες  γι’αυτούς .Έμαθες τη δική σου αντίδραση σε αυτό το αποτέλεσμα. Ότι και  αν έμαθες όμως  την αλήθεια δε θα τη μάθεις. Ξέρεις υπάρχει και ένα πρόβλημα..Να, οι άνθρωποι που φεύγουν έχουν μοιραστεί στιγμές της ζωής σου μαζί σου. Να τους διαγράψεις δε γίνεται. Κράτα τους εκεί σε ένα κουτάκι και όταν τους συναντάς στο δρόμο πες  “ καλημέρα  “ .

* στίχος από το τραγούδι "ο Λύκος" (Νατάσσα,Θέμης,Γεράσιμος)

χρόνος

Πάντα είχα εμμονή με το χρόνο.Τον χρόνο που περνάει και σε βρίσκει να μην κάνεις τίποτα ουσιαστικό.Το τι είναι ουσιαστικό βέβαια το ορίζεις εσύ.Μα δεν είναι κρίμα να μην εκμεταλλεύεσαι κάθε στιγμή της ζωής σου;Τόσο μεγάλο πρόβλημα ήταν ο χρόνος για μένα πάντα που μικρότερη ρωτούσα γιατί το να κοιμάσαι είναι ανάγκη.Γιατί τη μισή σου ζωή να κοιμάσαι;Μεγαλώνοντας ανακάλυψα πως το να μην κάνεις τίποτα ουσιαστικό χρειάζεται καμιά φορά.(καμιάαααα).Ακόμη βέβαια θα με ακούσεις να μουρμουρίζω "πέρασε η μέρα και δεν έκανα τίποτα".Και εκεί έρχεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου,διότι δεν ξέρω αν έχεις παρατηρήσει αλλά για τα περισσότερα πράγματα που παραπονιέσαι ή έχεις θέμα είναι στο χέρι σου να τα αλλάξεις.Να θυμάστε ότι πολλά πράγματα είναι πιο υλοποιήσιμα από ότι φαίνονται αρκεί να μην μείνεις μόνο στο όνειρο.

θα μεγαλώνουμε μαζί

Λένε πως καμιά φορά δεν έχει σημασία ο χρόνος

στο πόσο θα δεθείς με έναν άνθρωπο

Να γνωρίζεις κάποιον λίγο και να είναι

σαν να τον ξέρεις χρόνια

Αυτό το σαν όμως ποτέ δε γίνεται  ισότητα

Γιατί πολύ απλά κάποιοι άνθρωποι μεγάλωσαν μαζί μας

η πορεία της ζωής μας είναι η πορεία της ζωής τους και

η πορεία της ζωής τους είναι η πορεία της ζωής μας

Θα σε δω την πρώτη μέρα του νηπιαγωγείου

θα χτενίζεσαι

θα φτιάχνουμε μαζί πάζλ και θα κάνουμε κούνια

θα μετράμε τα μαλλιά μας να δούμε ποια έχει πιο μακριά

θα τρώω μήλο θα τρως μπανάνα

θα το σκάσουμε και θα μας ψάχνουν

δε θα κάτσουμε στο ίδιο θρανίο μα θα'σαι η αγαπημένη μου

θα κλαίω όταν γυρίσουμε απ'την πρώτη εκδρομή στην πρώτη

θα το πεις στη δασκάλα

θα κάνουμε σκανδαλιά

θα πάρουμε τιμωρία

θα τηλεφωνήσει η μάνα σου στη μάνα μου

θα ζητήσουμε συγγνώμη

θα έρθεις στα γενέθλια μου

θα φοράς κίτρινη φούστα θα φοράω κόκκινη

θα έρθω σπίτι σου

θα φτιάξουμε χριστουγεννιάτικα στολίδια

θα τσακωθούμε και θα σου γυρίσω πλάτη στο κρεβάτι

θα φορέσω τα ρούχα σου

θα φτιάξουμε λεύκωμα

θα διαβάζουμε στη θάλασσα γεωμετρία

θα γελάμε μέχρι να πέσουμε κάτω

πάντα θα βρίσκεις κάτι να κάνουμε

θα είμαστε στην ομάδα βόλεϊ

θα πάρουμε το κύπελλο

θα μου κάνεις όλα τα μαλλιά πλεξιδάκια

θα διαβάζουμε θα διαβάζουμε θα διαβάζουμε

θα γράφουμε στο μπισκοτάκι

θα κλαίω θα μου γελάς

θα ψήσουμε την πιο νόστιμη πανσέτα με άμμο μαζί

θα παίξουμε καρπουζοπόλεμο στην παραλία

θα με καπελώσεις με καρπούζι

θα νευριάσω αλλά θα μου αρέσει

θα δώσουμε πανελλήνιες

θα χαρούμε

θα στεναχωρηθώ λίγο μα δε θα το δείξω

θα φύγεις

θα φύγω

θα ανταμώνουμε

θα μου κάνεις έκπληξη 

θα'μαστε ξανά 10 (και λιγότερο)

θα κάνουμε όνειρα χωριστά αλλά πάντα μαζί

θα σβήσουμε 21 κεράκια πάνω σε μια κρέπα μαζί

η απόσταση δε μετριέται σε χιλιόμετρα

μετριέται σε ώρες

και μας οι ώρες μας πάνε μαζί

"και ας μεγαλώνω,θα μεγαλώνουμε μαζί"

* το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή τη συγκίνηση που μου έφερε το κείμενο της Ε. Ευχαριστώ και συγγνώμη που ''έκλεψα'' τη μορφή του!