Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2012

παράνοια



Μεγαλύτερος φόβος όχι ο θάνατος
Το να μη ζήσεις.
Μίλα στους ανθρώπους
Πριν γίνουν ανάμνηση.
Παρακάλεσε τους αν χρειαστεί.
Ξέρεις, οι άνθρωποι που φεύγουν δεν αφήνουν ίχνη.
Αλλιώς δε θα’ χε νόημα.
Πόσο περίεργα μπλέκονται οι ζωές γαμώτο!
Πόσο χρόνο αφήνεις να περάσει ;
Και είναι αυτές οι προθεσμίες
Δένεσαι και την ίδια στιγμή
Τέλος χρόνου
Πρέπει να φύγεις
Μα αν αξίζει δώσε παράταση.
Και ακόμα χειρότερο
Το τέλος χρόνου να έρχεται πριν πάρεις την απόφαση να δεθείς.
Θα μου πεις απόφαση είναι;
Μπορεί ναι, μπορεί  όχι.
Να αφήνεσαι.
Να μιλάς.
Δεν πονάει τόσο το να πεις κάτι
Και να το μετανιώσεις
Όσο το να μην το πεις.
Το να μην το πεις
Μένει με την απορία .
Και η απορία αυτή δε λύνεται.
Όχι δεν είναι σαν το μάθημα
Το διαβάζεις και το ξαναδίνεις.
Μένει…
Απορία…
Ερωτηματικό…
Τη ζωή σου να ορίζουν αυτά που έκανες
και όχι όσα δεν έκανες.
Σπάσε τα μούτρα σου ρε γαμώτο.
Πριν μετανιώσεις σκέψου
ότι πριν κάνεις την επιλογή δεν ξέρεις αποτέλεσμα.
Παρηγοριά;
Αλήθεια;
Ας είναι.
Και είναι η ηλικία
Που είσαι νέος αλλά δεν το ξέρεις.
Μάθε το!
Καμιά φορά οι απαντήσεις βρίσκονται στο παρελθόν
Μην μείνεις εκεί μόνο
Πάρε ότι χρειάζεσαι
Και τρέξε γρήγορα μπροστά.
Το κενό έχει περίεργη χωρητικότητα
Μπορεί να περιέχει πολλά πράγματα
Μην πέσεις μέσα.
Και οι άνθρωποι έχουν περίεργη χωρητικότητα
Σε κλείνουν μέσα τους και δε σε αφήνουν.
Πέσε μέσα.
Μόνο να θυμάσαι που είναι η έξοδος.







Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2012