Ακούς;

Είναι τρομακτικό το πως αλλάζουν οι ανθρώπινες σχέσεις. Δεν είναι όμως αυτή η πιο τρομακτική διαπίστωση. Είναι το να μην έχεις εσύ να πεις κάτι, όχι να μην έχεις να πεις, κατάλαβες, να μην έχεις την ανάγκη να το μοιραστείς με τον άλλο. Δεν ήσουν εκεί, δεν ξέρω αν σε φώναξα. Νομίζω ναι, μα δεν άκουγες. Με φώναξες και εσύ, αλλά εγώ ήμουν πάντα εκεί κοντά, δεν έφυγα ποτέ. Ήμουν εκεί σταθερή και εσύ απομακρυνόσουν. Μετά γύρω μου σχηματίστηκε ένα τοίχος, μπορεί να το χτίσαμε μαζί.Παθαίνεις κάποιες εκλάμψεις όταν νιώθεις τη φυγή σου και την απουσία μας και μου ζητάς να σου πετάξω σχοινί να πιαστείς. Το αφήνεις όμως. Αν ευχόμουν κάτι θα ήταν δύο πράγματα, το ένα να μη χρειαστεί να μετανιώσεις και το άλλο αυτά που διαπιστώνω να μην τα πράξω και εγώ. Το σ'αγαπώ που λέω και δε νιώθω σαν πρώτα με πονάει, το λέω για να το ακούσω εγώ και να μου δείχνει πως τίποτα δεν άλλαξε. Με το χρόνο θα δούμε αν ο χρόνος θα δείξει.

Εσένα;

Αγαπώ τα ευχαριστώ που το παρακαλώ περισσεύει
Αγαπώ τα λόγια που ειπώθηκαν δίχως να περιμένουν σχόλιο
Αγαπώ και αυτά που δεν ειπώθηκαν αλλά ακούστηκαν,
σαν τις σιωπές που κουβεντιάζουν
Αγαπώ τα χαμόγελα που κυλάνε πάνω τους δάκρυα
Αγαπώ τους ανθρώπους που συνεχίζουν να αγαπούν και ας πληγώθηκαν
Πιο πολύ αγαπώ τα βλέμματα που όταν συναντιούνται δεν αλλάζουν κατεύθυνση