Πώς συνεχίζεται;

  Όταν ένα παιδί φεύγει χωρίς να υπήρξε η παρουσία του στη ζωή σου σε σοκάρει σαν γεγονός. Φοβάσαι ή μπορεί και να κλάψεις. Αφού επέτρεψε αυτός ο όποιος να γίνει κάτι τέτοιο τότε κάθε κακό μπορεί να συμβεί. Νιώθεις λύπη, φόβο και ίσως αδικία. Όταν όμως έχεις δει το καθρέφτισμα σου στα μάτια του, φεύγει και τραβάει ένα κομμάτι σου μαζί του. Γι' αυτό πονάς ολόκληρος. Το δικό του καθρέφτισμα έχει μείνει στα δικά σου μάτια -και περίεργο- όταν κλείνουν επιλέγουν να δουν αυτή την εικόνα. Ίσως η πιο απαίσια φράση και ταυτόχρονα η πιο σκληρή αλήθεια που μπορείς να πεις σε κάποιον που έχασε άνθρωπο του είναι "η ζωή συνεχίζεται". Πώς συνεχίζεται; Τώρα θα μου πεις για τους αγγέλους που' ναι στον ουρανό, αλλά εγώ προτιμώ τους επίγειους γιατί εκεί πάνω δεν ξέρω τι γίνεται. Οι δικοί σας άνθρωποι πίστευαν και συνεχίζουν να πιστεύουν και ας φύγατε μακριά. Μου ζήτησαν να προσεύχομαι για σας. Δεν έχω προσδιορίσει σε ποιο Θεό πιστεύω. Ο χρόνος καμιά φορά αντί να γιατρεύει αρρωσταίνει. Το λιγότερο που μπορώ να κάνω αφού μου ζητήθηκε είναι να ζητήσω από τον απροσδιόριστο Θεό μου να σας προσέχει (αν και δε μπορώ να σταματήσω να αναρωτιέμαι "από τι;" ).

Αντίτιμο

Να ανακαλύπτεις ότι βρίσκεσαι μόνος σου
στον Παράδεισο είναι μια μικρή Κόλαση.

το βιβλίο

Η μοναξιά ορίζεται εκεί που έχεις διαβάσει ένα βιβλίο

που σε συγκίνησε και σε μάγεψε και διαπιστώνεις
ότι δεν έρχεται στο μυαλό σου κανένας δικός σου
που θα τον αγγίξει. Παραμένεις λοιπόν με ένα
δεύτερο αντίτυπο στο χέρι τυλιγμένο με κορδέλα.