όρια

Όταν δεν ξέρεις αν είσαι ή δεν είσαι καλά ή τι θα έπρεπε (αν υπάρχει ) να είσαι.
Δεν είσαι-λέει-αλλά θα έπρεπε..μαλακίες
Καταπιεσμένα "καλά" σε ένα "τι κάνεις;" ρουτίνας.
"Τι κάνεις;"
Να ξέρεις οι άνθρωποι που σε κοιτάνε στα μάτια
και προσέχουν την απάντηση είναι πολύτιμοι.
Και που ξέρεις..
μπορεί να μην είναι οι άλλοι ψεύτικοι
 να'σαι εσύ πολύ αληθινός.

παρατήρηση

Ξέρεις κάτι;
Το "τι ωραία ήταν τότε" το λες πάντα
για το "τότε" ,αυτό το "τότε" όμως
κάποτε ήταν "τώρα".

κυνηγητό

Κυνηγημένη από τη συνέπεια μου. Μια συνέπεια της υπερβολής  που με πνίγει.

Ισορροπία, μια κατάσταση δύσκολο να επιτευχθεί. Αν έχεις προσπαθήσει ποτέ να ισορροπήσεις  μια από αυτές τις παλιές ζυγαριές θα δεις πόσο δύσκολο είναι. Φαντάσου όταν μιλάμε για ζωές. Μπορεί να χρειάζεται μάζα όσο μιας τρίχας για να ισορροπήσει και μόλις την τοποθετήσεις..ουπς..και πάλι από την αρχή. Όσο δύσκολο είναι να την πετύχεις άλλο τόσο εύκολο είναι να τη διαταράξεις.

Πιστεύω όλοι έχουμε δύο πτυχές εαυτού που συγκρούονται .Η μια σε ωθεί στο να τολμήσεις, η άλλη σε κρατάει. Η μία εμένα μου λέει ''η ζωή είναι τώρα'' , η άλλη είναι της συνέπειας. Γι’ αυτό σου λέω.. που είναι η ισορροπία;

                                                           

" περνούν οι άνθρωποι νερό,σιγα το νέο " *

περνούν επειδή έτσι θέλουν αυτοί, καμιά φορά επειδή έτσι θέλεις εσύ και καμιά φορά επειδή έτσι συμβαίνει..γιατί κάποια πράγματα συμβαίνουν, ναι συμβαίνουν έτσι απλά...Οι άνθρωποι που φεύγουν κάτι αφήνουν, δηλαδή μακάρι να αφήσουν κάτι. Άφησαν δεν άφησαν όμως  εσύ κάτι έμαθες, αυτό είναι η ουσία. Έμαθες  ότι σου λείπουν ή όχι… ή όχι… μη με ρωτήσεις τι σημαίνει αυτό..ότι ήταν ένα ψέμα; Δεν  ξέρω. Έμαθες  ότι μπορεί τελικά να διέφεραν από την εικόνα που είχες  γι’αυτούς .Έμαθες τη δική σου αντίδραση σε αυτό το αποτέλεσμα. Ότι και  αν έμαθες όμως  την αλήθεια δε θα τη μάθεις. Ξέρεις υπάρχει και ένα πρόβλημα..Να, οι άνθρωποι που φεύγουν έχουν μοιραστεί στιγμές της ζωής σου μαζί σου. Να τους διαγράψεις δε γίνεται. Κράτα τους εκεί σε ένα κουτάκι και όταν τους συναντάς στο δρόμο πες  “ καλημέρα  “ .

* στίχος από το τραγούδι "ο Λύκος" (Νατάσσα,Θέμης,Γεράσιμος)

χρόνος

Πάντα είχα εμμονή με το χρόνο.Τον χρόνο που περνάει και σε βρίσκει να μην κάνεις τίποτα ουσιαστικό.Το τι είναι ουσιαστικό βέβαια το ορίζεις εσύ.Μα δεν είναι κρίμα να μην εκμεταλλεύεσαι κάθε στιγμή της ζωής σου;Τόσο μεγάλο πρόβλημα ήταν ο χρόνος για μένα πάντα που μικρότερη ρωτούσα γιατί το να κοιμάσαι είναι ανάγκη.Γιατί τη μισή σου ζωή να κοιμάσαι;Μεγαλώνοντας ανακάλυψα πως το να μην κάνεις τίποτα ουσιαστικό χρειάζεται καμιά φορά.(καμιάαααα).Ακόμη βέβαια θα με ακούσεις να μουρμουρίζω "πέρασε η μέρα και δεν έκανα τίποτα".Και εκεί έρχεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου,διότι δεν ξέρω αν έχεις παρατηρήσει αλλά για τα περισσότερα πράγματα που παραπονιέσαι ή έχεις θέμα είναι στο χέρι σου να τα αλλάξεις.Να θυμάστε ότι πολλά πράγματα είναι πιο υλοποιήσιμα από ότι φαίνονται αρκεί να μην μείνεις μόνο στο όνειρο.

θα μεγαλώνουμε μαζί

Λένε πως καμιά φορά δεν έχει σημασία ο χρόνος

στο πόσο θα δεθείς με έναν άνθρωπο

Να γνωρίζεις κάποιον λίγο και να είναι

σαν να τον ξέρεις χρόνια

Αυτό το σαν όμως ποτέ δε γίνεται  ισότητα

Γιατί πολύ απλά κάποιοι άνθρωποι μεγάλωσαν μαζί μας

η πορεία της ζωής μας είναι η πορεία της ζωής τους και

η πορεία της ζωής τους είναι η πορεία της ζωής μας

Θα σε δω την πρώτη μέρα του νηπιαγωγείου

θα χτενίζεσαι

θα φτιάχνουμε μαζί πάζλ και θα κάνουμε κούνια

θα μετράμε τα μαλλιά μας να δούμε ποια έχει πιο μακριά

θα τρώω μήλο θα τρως μπανάνα

θα το σκάσουμε και θα μας ψάχνουν

δε θα κάτσουμε στο ίδιο θρανίο μα θα'σαι η αγαπημένη μου

θα κλαίω όταν γυρίσουμε απ'την πρώτη εκδρομή στην πρώτη

θα το πεις στη δασκάλα

θα κάνουμε σκανδαλιά

θα πάρουμε τιμωρία

θα τηλεφωνήσει η μάνα σου στη μάνα μου

θα ζητήσουμε συγγνώμη

θα έρθεις στα γενέθλια μου

θα φοράς κίτρινη φούστα θα φοράω κόκκινη

θα έρθω σπίτι σου

θα φτιάξουμε χριστουγεννιάτικα στολίδια

θα τσακωθούμε και θα σου γυρίσω πλάτη στο κρεβάτι

θα φορέσω τα ρούχα σου

θα φτιάξουμε λεύκωμα

θα διαβάζουμε στη θάλασσα γεωμετρία

θα γελάμε μέχρι να πέσουμε κάτω

πάντα θα βρίσκεις κάτι να κάνουμε

θα είμαστε στην ομάδα βόλεϊ

θα πάρουμε το κύπελλο

θα μου κάνεις όλα τα μαλλιά πλεξιδάκια

θα διαβάζουμε θα διαβάζουμε θα διαβάζουμε

θα γράφουμε στο μπισκοτάκι

θα κλαίω θα μου γελάς

θα ψήσουμε την πιο νόστιμη πανσέτα με άμμο μαζί

θα παίξουμε καρπουζοπόλεμο στην παραλία

θα με καπελώσεις με καρπούζι

θα νευριάσω αλλά θα μου αρέσει

θα δώσουμε πανελλήνιες

θα χαρούμε

θα στεναχωρηθώ λίγο μα δε θα το δείξω

θα φύγεις

θα φύγω

θα ανταμώνουμε

θα μου κάνεις έκπληξη 

θα'μαστε ξανά 10 (και λιγότερο)

θα κάνουμε όνειρα χωριστά αλλά πάντα μαζί

θα σβήσουμε 21 κεράκια πάνω σε μια κρέπα μαζί

η απόσταση δε μετριέται σε χιλιόμετρα

μετριέται σε ώρες

και μας οι ώρες μας πάνε μαζί

"και ας μεγαλώνω,θα μεγαλώνουμε μαζί"

* το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή τη συγκίνηση που μου έφερε το κείμενο της Ε. Ευχαριστώ και συγγνώμη που ''έκλεψα'' τη μορφή του!

σαν

Το με χρειάζεσαι μοίαζει τόσο πολύ
καμιά φορά με το με αγαπάς ...